آن شب مدینه عطر پر جبرئیل داشت                      در سر امین وحی هوای خلیل داشت

  ذکر تو را به زمزمه ی یا جلیل داشت                 صبر جمیل وه که چه اجری عظیم داشت 

موسی به طور قرب خداوند بار یافت

تشریف مکرمت ز عنایات یار یافت

در هر دلی فروغ حضور مدینه بود                        در هر سری نشانه شور مدینه بود

خورشید بردمیده ز طور مدینه بود                           کآفاق مستنیر ز نور مدینه بود

چشم فلک ز شوق دل اخترشمار شد

آیینه جمال خدا آشکار شد

خورشید یافت تا شرف خاکبوسی اش                    گردن نهاد چرخ به انجمن جلوسی اش

با آنکه هست دولت شمس الشموسی اش                    از یادمان نرفته انیس النفوسی اش 

شد سرفراز ماه ز خدمتگزاریش

خورشید سربلند از آیینه داریش

ای بوده با زبور و صحف آشناییت                         تورات سربلند ز معجز نماییت

شد جاثلیق مات فروغ خداییت                             جالوت محو شعشعه ایلیاییت

عمران صابی است کمال تو را گواه

نسطاص رومی است جلال تو را گواه

عارف اگر ز شعشعه  هو تو را شناخت                    سالک ز قدر و منزلت او تو را شناخت 

بیدل به خلق و خوی خداجو تو را شناخت              من بنده کسی که چو آهو تو را شناخت

پیچد چو نی نوای تو در بند بندمان

یا ثامن الائمه رها کن ز بندمان

خورشید با جمال جمیلت جمیل نیست                     بر درگه جلال تو گردون جلیل نیست

     جایی که همرکاب تو غیر ازخلیل نیست                  دیگر مجال پر زدن جبرئیل نیست

وقتی به محضر تو شرفیاب می شوم

از شرم شعله می کشم و آب می شوم

کوثر پیاله ای ز شراب طهور توست                      طور شهود پرتو فاش ظهور توست

سینای جلوه شاهد نور حضور توست                      خورشید هم از آینه داران روی توست

چشمم که محو حسن ملیح تو می شود

اشکم دخیل بند ضریح تو می شود

هر چند در مقام تو آلوده دامنیم                           اما به یمن لطف تو پاکیم و روشنیم

گر دست رد به سینه زنی دم نمی زنیم                      گیرم که در حریم تو غیریم و دشمنیم

دشمن رهین لطف عمیم تو بوده است

منت پذیر طبع کریم تو بوده است

آن زایرم که  آمده  با  دست  خالی  ام                     رحمی به دلشکستگی و خسته حالی ام

 بال و پری ببخش به بی دست و بالی ام                     کز شاعران حضرت مولی الموالی ام 

پرواز را ز خاطر خود برده ایم ما

هر چند زنده ایم ولی مرده ایم ما

خواهی بخوان به پیشم و خواهی جواب کن             یا لطف کن به حال دلم یا عتاب کن

یا بیش ازین خراب غمت را خراب کن                   اما مرا ز زمره یاران حساب کن

مپسند بار خواهش ما را به ذمه ات

سوگند می دهم به جوادالائمه ات

هر جا که می رویم خیال تو می کنیم                     درباغ گل خیال جمال تو می کنیم

صدها غزل نثار غزال تو می کنیم                          با این بهانه یاد وصال تو می کنیم

تا لطف خویش بیشتر از پیش کرده ای

ما را کبوتر حرم خویش کرده ای